Bugün için geçen haftanın devamı niteliğinde “Tarih Şuuru” konusunda bir yazı yazmıştım. Ancak, geçtiğimiz Cuma akşamı, Devlet Tiyatro Salonu’nda, Mehmetçik Lisesi’nin hazırlamış olduğu bir programı izledim. Orada gördüklerim ve hissettiklerim hakkında mutlaka bir şeyler yazmalıyım dedim ve eve döner dönmez bu yazıyı hazırladım.

Genelde okullarımızın yılsonu eğlencelerine katılmam. Çünkü bu tür programlarda, bazen hiç istemediğim görüntülere şahit oluyor, bir eğitimci olarak rahatsız oluyorum. Böyle bir durumla karşılaştığımda elimde olmadan kendi kendime söylenmişimdir: “Bir yıllık emek, bir saatte yok oluyor.” Gençler farkında olmadan, yapılmaması gereken yanlışları o ortamda yapıyor. Öğretmenlerimiz de -istemeden- bu yanlışlara vesile oluyorlar.

Dedim ya, bu defa prensiplerimizi bir kenara koyduk ve okulun yılsonu programını izledik. Şarkılarla başlayan gece, şiirlerle devam etti ve finalde harika bir komedi sahnelendi ki değme oyunlara taş çıkarır. Bu defa gördüğümüz manzara, benzerlerinden farklıydı. Son zamanlarda izlediğim en nitelikli okul programlarından biriydi.

Neydi beni etkileyen? Bir defa, bir okul etkinliğinde Türk Halk Müziği’nden türküler duymak, Türk Sanat Müziği’nden nağmeler dinlemek beni şaşırttı. Hani bazıları, pop ve rocka boyun eğer ya, onlar böyle yapmamış işte. Millete gerçek türkü ve şarkı dinlettiler. Helal olsun.

Sonra özenle seçilen şiirlerin şairlerine bir bakın: Ümit Yaşar Oğuzcan’dan Necip Fazıl’a, Yavuz Bülent Bâkiler’den Nurullah Genç’e… Bu isimler, bu toprağın seçkin şairlerindendir. Bu şiirler, insanı alıp diyar diyar gezdiren, insana “mutlak hakikatı” sezdiren gerçek şiirler. Bir değil, beş değil. Okuyanlar güzel okuyunca sayamadım gitti. Belki on beş şiir, salonu dolduran insanlar tarafından ilgiyle dinlendi. Demek ki, “iyi mal, kendini sattırıyormuş.” O kadar hisli, o kadar duygulu okudular ki dinlememek ve etkilenmemek mümkün değil!

Hele Nevin isimli öğrencinin titreyen sesiyle okuduğu Bedir şiiri, bizim de yüreğimizi titretti. Peygamberimizin ilk zaferini anlatan bu şiiri, koca salon çıt çıkarmadan dinledi. Bitiminde ise, gözler nemlendi ve salonda bir alkış tufanı koptu ki sormayın gitsin. Bir helal daha çektim. İşte yurdumun insanları… İnadına Peygamber sevgisi, inadına değerlere bağlılık. Kim ne derse desin!

Programın sonunda, öğrenciler bir de komedi sahnelediler. Güncel bir konu olan “kuş gribi ve kene kâbusunu”, öyle bir güzel sahnelediler ki, biz bu kâbusa nasıl güldük anlayamadım. Demek ki, zaman zaman izlediğim tiyatro gösterilerinde veya televizyon dizilerinde espri olsun diye yapılan bayağılıklar ve küfürler olmadan da insanlar eğlendirilebilirmiş.

Bu çocuklar bir gerçeği haykırdılar aslında. Kime haykırdılar? Her fırsatta “memleket elden gidiyor, geleceğimiz karanlık” edebiyatı yapanlara. Dediler ki, bize yol gösterin, rehber olun, bakın biz neler başarırız? Yeter ki, elimizden tutanlar olsun. Bizler, bu ülkenin aydınlık yarınlarıyız, bize güvenin. Ne din, ne vatan, ne kültür hiç biri de sahipsiz değil! Müziğimizle, edebiyatımızla, tarihimizle, sanatımızla inancımızı buluşturup; bize ait olanı, bizim olanı bulabiliriz.

Evet, böyle işte… Bu konuda en büyük vazife, biz eğitimcilere düşüyor. Yılgınlık yok, atılan her tohum, büyüyüp boy boy başaklara dönüşüyor. Ne ekersek, onu biçiyoruz. Bu gençlere, iyiyi, doğruyu, güzel ahlâkı öğretenler, tüm yaptıklarının karşılığını göreceklerdir.

Bu gençlere, yol gösteren, onlarla ilgilenen tüm eğitimci arkadaşlara teşekkür ediyorum. Bu tür okul etkinliklerinde daha seçici davranılmasının çok önemli bir sorumluluk olduğunun altını bir kez daha çiziyorum.

“Geçmişin geleceğindir, hatırla!”